Çalışmalar 1386 yılında başladı, ancak katedralin "son detayları" 1965 yılına kadar tamamlanamadı. Duomo'nun yüzyılların zanaatını ve değişen stilleri bugün hala ziyaret edebileceğiniz tek bir binada harmanlamasının nedenlerinden biri.
Milano'nun Duomo'su ufuk çizgisine hakim kuleleriyle ünlüdür, ancak hikayesi yakından daha da çılgındır. Sadece katedral için hediye edilen bir mermer ocağından çatıdaki "taş ormanına" kadar, ziyaret etmeden önce bilmeniz gereken çarpıcı bilgiler burada.
Duomo di Milano en çok dramatik Gotik mimarisi, çatı teraslarındaki kuleler ormanı ve ana kulesini taçlandıran Madonnina heykeli ile tanınır. Ayrıca neredeyse tamamen pembe-beyaz Candoglia mermeriyle kaplanmış olmasıyla da ünlüdür.
Tuğla ile inşa edilen pek çok İtalyan kilisesinin aksine Duomo, Candoglia mermeri ile kaplanacak şekilde tasarlanmıştır. Katedral 14. yüzyılın sonlarında özel bir taş ocağı tahsis edilmiş ve Milano'ya kanallar aracılığıyla taşınan düzenli bir mermer tedariki sağlanmıştır.
Evet. Duomo'nun yüzyıllar süren inşaatı, çatı kuleleri ve devam eden restorasyon çalışmaları gibi en ilginç bilgilerinin birçoğu ziyaretçi deneyimini doğrudan yönlendirmektedir. Bu ayrıntılar, erişim kurallarının, terasların, müzelerin ve arkeolojik alanların bugün neden Katedral kompleksinin bir parçası olduğunu açıklamaya yardımcı olmaktadır.
Duomo, İtalya Cumhuriyeti'ndeki en büyük kilise olarak kabul edilmektedir. Aziz Petrus Bazilikası daha büyük olmakla birlikte, İtalya'nın bir parçası olmayan ve ayrı bir egemen devlet olan Vatikan Şehri'nde yer almaktadır.
Duomo'nun yapımına 1386 yılında başlanmış ve resmi olarak 1965 yılında tamamlanmıştır; yani tamamlanması yaklaşık 600 yıl sürmüştür. Bu alışılmadık derecede uzun inşaat dönemi, katedralin neden birden fazla mimari tarzı ve dönemi yansıttığını açıklamaktadır.
Çalışmalar 1386 yılında başladı, ancak katedralin "son detayları" 1965 yılına kadar tamamlanamadı. Duomo'nun yüzyılların zanaatını ve değişen stilleri bugün hala ziyaret edebileceğiniz tek bir binada harmanlamasının nedenlerinden biri.
Duomo'nun ünlü silueti tek bir kuleden ibaret değildir: teraslarda, birçoğu çatı çizgisinden yaklaşık ~17 m yükselen 135 adet zengin süslemeli kule bulunmaktadır. Teraslarda yürümek sizi bu yoğun "taş ormanı" ile heykel seviyesine getirir. (duomomilano.it, tarih görüntülemedi; en.wikipedia.org, tarih görüntülemedi)
Katedralin en bilinen sembolü olan Madonnina, ana kulenin tepesinde yer almaktadır. Operatör, ana kulenin 1765-1770 yılları arasında inşa edildiğini ve Madonnina'nın 1774 yılının sonunda yerleştirildiğini ve altın kabartmalı bakır levhalardan yapıldığını belirtmektedir.
Gian Galeazzo Visconti planı tuğladan mermere çevirdi ve 24 Ekim 1387'de Candoglia taş ocağını Duomo'nun kurumuna devrederek Milano'ya su yollarıyla ücretsiz ulaşım sağladı. Bu, bir anıtın malzeme tedarikinin resmi olarak "ayarlandığı" nadir bir durumdur.
Veneranda Fabbrica del Duomo 1387'de kurulmuştur ve günümüzde de Katedral kompleksinin korunması ve restorasyonundan sorumludur; bunun bir nedeni de bakımın bitmiş bir iş olarak değil, kalıcı bir "şantiye" olarak görülmesidir.
Operatör, Duomo'nun daha önceki Santa Maria Maggiore ve Santa Tecla bazilikalarının bulunduğu alana inşa edildiğini ve bunların kalıntılarının - San Giovanni alle Fonti Vaftizhanesi'ninkilerle birlikte - Arkeolojik Alanda hala görülebildiğini açıklamaktadır.
Duomo'nun resmi tarihi, inşaatın apsisinden"hayranlık uyandıran" vitray pencerelerini öne çıkarak başladığını, daha sonra transept ve neflere doğru ilerlediğini ve tonozların kapatılmasıyla ilgili uzun süredir devam eden zorluğun daha sonra çözüleceğini belirtiyor. Bu, gördüklerinizin bir kısmının bir zamanlar acil mühendislik kararları olduğunu hatırlatıyor.
Duomo Müze rehberinde, müze avlusunda Madonnina'nın 2015 yılında yapılan ve 1774 yılında ana kulenin üzerine yerleştirilen heykelin gerçek boyutlu bir kopyasının sergilendiği belirtilmektedir. Ziyaretçilerin insan ölçeğinde inceleyebilmeleri için aslına sadık bir kopya olarak tasarlanmıştır.
İşletmeci, Mermer Avlusu'nu, ocaktan çıkarılan mermerin işlenerek mimari unsurlara, süs eşyalarına, heykellere ve heykelciklere dönüştürüldüğü bir laboratuvar olarak tanımlamaktadır. Başka bir deyişle, Duomo'nun bazı "zanaatları" sadece tarihi değil, aktif, uzmanlaşmış bir üretim sürecidir.
Yaygın olarak atıfta bulunulan bir kaynak Duomo'nun İtalya Cumhuriyeti'ndeki en büyük kilise olduğunu belirtmektedir (Aziz Petrus Bazilikası daha büyüktür ancak ayrı bir egemen devlet olan Vatikan Şehri'nde bulunmaktadır). Bu, ziyaretçi beklentileri açısından önemli: neredeyse stadyum benzeri bir iç ölçekte inşa edilmiş.
Referans şartnamelerde 40.000 kişilik bir kapasite listelenmektedir; bu da Duomo'nun sadece gezi için değil, kitlesel toplantılar için ne kadar inşa edildiğinin altını çizmektedir. Bu ölçek, içerideki "sessiz" anların bile hala anıtsal hissettirmesinin ve hareketin/mekanın deneyimin bir parçası olmasının nedenidir.
Referans verilerine göre katedralin maksimum yüksekliği 108,5 m'dir (tepe kulesine kadar). Teraslara hiç çıkmasanız bile, bu şekil Duomo'nun neden Milano'nun şehir merkezindeki görüş alanlarına hakim olduğunu ve çatı manzaralarının neden tarihi bir kilise için alışılmadık derecede yüksek hissettirdiğini açıklamaya yardımcı olur.