Poznaj wnętrze katedry w Mediolanie

Pierwszą rzeczą, która przykuwa twoją uwagę po wejściu do Duomo jest kolumnada potężnych filarów, które sięgają sufitu. Katedra ma pięć szerokich naw, w tym skrzydła, które są podzielone rzędami 40 filarów o zdumiewającej wysokości 78 stóp (24 m) i średnicy 8 stóp (2,5 m). Filary są wykonane z litej cegły i pokryte marmurem podarowanym przez Gian Galeazzo Visconti, ówczesnego księcia. Kapitele filarów są bogato zdobione, a na każdym z nich znajduje się osiem posągów, z dwoma lub trzema okręgami mniejszych posągów i zdobień. Filary są połączone na szczycie eterycznych sklepień pachwinowych katedry, które są wyłożone ozdobnymi rzeźbami.

Podziwianie symetrycznej, wzorzystej podłogi katedry jest nieuniknione, ponieważ pokrywa ona całą powierzchnię podłogi. Podłoga wykonana jest w całości z marmuru. Został zbudowany przez Martino Bassi, przy użyciu szkiców architekta Pellegrino Tibaldi, który zaprojektował go w drugiej połowie XVI wieku. Przylegające do siebie szaro-różowe płyty z marmuru Candoglia są inkrustowane czerwonym i czarnym marmurem Arzo Vannera z Jeziora Como, tworząc spektakularne motywy kwiatowe. Podłoga była wielokrotnie poddawana renowacjom, które nadały delikatny charakter marmurowi Candoglia.

Jedna z najstarszych instytucji kulturalnych w całym Mediolanie, Kaplica Muzyki, to chór, którego działalność rozpoczęła się w 1402 roku. Siedząc w okrągłym prezbiterium, składa się z mistrza muzyki, zastępcy mistrza, organisty i chóru dzieci. Przez lata w Musicale Chapel występowali tacy mistrzowie jak Vincenzo Ruffo i Giulio Cesare. W pewnym momencie organistą był Johann Christian, syn J.S. Bach. Nie trzeba dodawać, że chór ten jest bardzo utalentowany i można go usłyszeć w każdą niedzielę o 11:00, towarzysząc celebracji Eucharystii.

Nawa główna prowadzi do pięknego prezbiterium, części kościoła przeznaczonej wyłącznie dla duchownych. Prezbiterium podzielone jest na podwyższone półkole otoczone dziesięcioma filarami ze starożytnym ołtarzem głównym stojącym pośrodku. Ten ołtarz główny pochodzi z bazyliki Santa Maria Maggiore, która została założona w 313 r. n.e. i jest solidnym blokiem marmuru brokatowego. Pośrodku ołtarza znajduje się tablica przedstawiająca mężczyznę trzymającego zwój, o którym mówi się, że jest częścią rzymskiego sarkofagu z III wieku.

Wchodząc od drzwi fasady w południowej nawie katedry znajdziesz biały pas przecinający całą szerokość budynku z mosiężną linią pośrodku. Jest to zegar słoneczny zbudowany w 1786 roku. Przez wykuty w suficie otwór gnomonu wpada delikatny promień światła i uderza w mosiężną linię wskazującą południe słoneczne. Po obu stronach mosiężnej linii znajdują się małe białe płyty z nadrukowanymi znakami zodiaku, które wskazują porę roku.

Muzeum Duomo w Mediolanie to zbiór artefaktów, które były zaangażowane w budowę katedry między XIV a XIX wiekiem. Znajdują się w nim rzeźby, obrazy, okna witrażowe, arrasy, modele architektoniczne i odlewy z terakoty, które w pewnym momencie były częścią katedry. Były one tworzone w różnych stylach i przez różnych artystów na przestrzeni lat i przetrwały wojny i powstania. Innymi słowy, jest to fizyczna historia wielkiej katedry, która pokazuje zbiorowy i żmudny wysiłek włożony w jej budowę. Muzeum zostało otwarte w 1953 roku.

Jest to mało znany fakt, że pod ołtarzem głównym znajduje się krypta wykonana z olśniewającego marmuru. Oficjalnie nazywana Kaplicą Jemale Duomo, krypta została zaprojektowana w XVI wieku przez Pellegrino Tibaldiego, ulubionego artystę św. Karola Boromeusza. Jego sufit w kształcie kopuły zdobią stiukowe ryciny przedstawiające Mękę Pańską i Eucharystię. Pośrodku stoi ołtarz, który zawiera święte relikwie świętego Karola Boromeusza i jest otoczony marmurowymi toskańskimi kolumnami.

Świecznik Trivulzio to rozgałęziony gotycki świecznik, który został podarowany kościołowi w 1549 roku. Ten oszałamiający kawałek metaloplastyki ma wiele historii pochodzenia, niektórzy uczeni twierdzą, że został stworzony w XII i XIII wieku przez włoskich złotników, a inni twierdzą, że powstał w paryskich warsztatach, ponieważ ten styl był powszechnie spotykany we francuskich kościołach. Oryginalne dzieło było niekompletne i składało się tylko z czterech części, a mediolański rzeźbiarz i brązownik Giovanni Busca otrzymał zlecenie dokończenia dzieła w postaci ośmioczęściowego modelu.

W mediolańskim Duomo znajdują się mniejsze ołtarze. Ołtarze te, w większości wyrzeźbione z kamienia, zawierają mieszankę płaskorzeźb i posągów otoczonych marmurowymi filarami. W prawym transepcie znajdziesz Ołtarz Madonny i Drzewo. W jego południowej części znajdziesz ołtarz San Giovanni Bono, misterny układ rzeźb w stylu klasycystycznym. Chociaż wygląda jak jeden element, ołtarz jest zbiorem różnych rzeźb. Innym godnym uwagi zabytkiem jest ołtarz św. Józefa.

Wzmianki o niej pojawiają się już w XIV wieku. Zbudowane w ciągu dwóch lat przez zakonnika Martino de Stremidi, oryginalne organy były tak masywne, że musiały być obsługiwane przez duże koło poruszane przez dwóch mężczyzn. Podczas reformy architektonicznej kościoła ołtarz został ostatecznie umieszczony po obu stronach ołtarza głównego w prezbiterium. Jest ozdobiony szczegółowymi rzeźbieniami i obudowami piszczałek organowych. W wyniku wielu renowacji organy zostały przekształcone z instrumentu mechanicznego w instrument sterowany elektrycznie.

Po lewej stronie ołtarza znajduje się posąg świętego Bartłomieja Flayed, który podobno został ukończony w 1562 roku. Jest to jeden z najbardziej znanych posągów w katedrze i jest znany ze swojego ponurego wyglądu. Bartłomieja, którego skóra została brutalnie usunięta, odsłaniając jego surowe ciało i mięśnie. Szata owinięta wokół jego ramienia nie jest szatą, ale jego skórą. Zgodnie z tradycją, św. Bartłomiej, uczeń Jezusa, został żywcem obdarty ze skóry.

Obszar archeologiczny Duomo w Mediolanie znajduje się pod katedrą. W okolicy znajdują się pozostałości chrześcijańskiego baptysterium św. Jana, pozostałości bazyliki Santa Tecla oraz dawny cmentarz. Mówi się, że baptysterium zostało zbudowane w 387 roku i zburzone w 1394 roku, podczas gdy bazylika Santa Tecla również pochodziła z początku IV wieku i stała obok bazyliki Santa Maria Maggiore. Zdumiewającym faktem jest to, że pozostałości zburzonych warstw konstrukcji i marmuru pozostawały nieznane do czasu ich odkopania w 1961 roku.