Weinig stadions ter wereld dragen het gewicht van bijna een eeuw rivaliteit, triomf en transformatie als San Siro. Dit architectonische icoon, geopend in 1926 en de thuisbasis van zowel Airco Milan als Inter Milan, heeft de Italiaanse voetbalgeschiedenis bepaald.
San Siro werd gebouwd door industrieel Piero Pirelli, exclusief voor Airco Milan, en werd geopend als een stadion dat alleen uit voetbal bestond, wat in die tijd ongebruikelijk was voor Italië. Het vroege ontwerp weerspiegelde arena's in Engelse stijl en gaf vorm aan de groeiende voetbalcultuur van Milaan.
Na de Tweede Wereldoorlog trok Inter Milan er in en veranderde San Siro in een symbool van co-existentie en rivaliteit. Het delen van één stadion versterkte de Derby della Madonnina, een van de felste derby's in het voetbal.
Een tweede niveau vergrootte de capaciteit dramatisch, waardoor San Siro een van de grootste stadions van Europa werd. Het werd een regelmatige begeleider van internationale wedstrijden en grote clubcompetities.
In de aanloop naar de wereldkampioenschappen voetbal in 1990 werden een derde verdieping, elf cilindervormige torens en de nu iconische spiraalvormige hellingen toegevoegd. De renovatie gaf San Siro zijn kenmerkende moderne silhouet.
San Siro was getuige van Champions League triomfen voor beide Milanese clubs. De sfeer heeft een reputatie opgebouwd als een van de meest intimiderende stadia van het voetbal.
Met uitdagingen op het gebied van modernisering en herontwikkelingsplannen die momenteel worden besproken, staat San Siro op een tweesprong tussen het behoud van het erfgoed en de hedendaagse eisen van het stadion.
San Siro is ontworpen door architect Ulisse Stacchini (ook bekend van het centraal station van Milaan) en werd oorspronkelijk gebouwd met gewapend beton, een modern materiaal in die tijd.
De renovatie van 1990 werd geïntroduceerd:
In tegenstelling tot de multi-sport Italiaanse stadions uit het begin van de 20e eeuw, is San Siro speciaal gebouwd voor voetbal, wat zorgt voor nauwere zichtlijnen en een meer meeslepende toeschouwerservaring.
Vandaag de dag is San Siro nog steeds een van de meest historische voetbalstadions van Europa, met een capaciteit van meer dan 75.000. Het wordt beheerd door de gemeente Milaan en blijft wedstrijden uit de Serie A, internationale wedstrijden, concerten en grote evenementen begeleiden.
Bezoekers kunnen op verkenning gaan:
Het is meer dan een stadion, het is een live archief van het Italiaanse voetbal.
Bezoekers kunnen het San Siro Museum verkennen, trofeeën van de club bekijken, door de spelerstunnel lopen en architecturale elementen uit verschillende renovatiefasen bekijken.
De bouw begon in 1925 onder president Piero Pirelli van Airco Milan en het stadion werd officieel geopend op 19 september 1926. Het was oorspronkelijk gebouwd als voetbalstadion, wat in die tijd ongebruikelijk was in Italië.
In 1980 werd het omgedoopt tot Stadio Giuseppe Meazza, naar de Italiaanse wereldbekerwinnende spits die voor beide Milanese clubs speelde. Veel fans noemen het echter nog steeds San Siro.
Inter verhuisde in 1947 naar San Siro, waardoor een van de meest iconische gedeelde stadionrivaliteiten in het voetbal ontstond en de beroemde Derby della Madonnina intensiever werd.
Het begeleidde wedstrijden tijdens de wereldkampioenschappen voetbal in 1990, meerdere finales van de UEFA Champions League (waaronder 2016) en talloze internationale wedstrijden en concerten.
De spiraalvormige hellingen, elf cilindrische rode torens en de verhoogde derde verdieping die is toegevoegd voor Italia '90 geven het een kenmerkend industrieel-modern uiterlijk.
In de afgelopen jaren zijn er voorstellen voor herontwikkeling besproken, maar het stadion blijft in bedrijf terwijl de plannen voor de lange termijn worden bekeken.