Leonardo da Vinci's Het Laatste Avondmaal is een juweeltje uit de Renaissance, beroemd om zijn diepte en verborgen boodschappen. Je ziet het overal, van hoge kunst tot popcultuur, zoals in South Park en The Simpsons. Het werd in de 15e eeuw in Milaan geschilderd en toont Jezus en zijn apostelen tijdens hun laatste maaltijd voor zijn kruisiging. Duik in de intrigerende geschiedenis - het zal je nieuwsgierigheid prikkelen en ervoor zorgen dat je het van dichtbij wilt zien!
Toen Leonardo da Vinci de opdracht kreeg voor Het Laatste Avondmaal, was het de eerste keer dat hij aan een werk van zo'n immense omvang werkte. - vijftien voet hoog en bijna negenentwintig voet breed. Bovendien was zijn ervaring in frescoschilderkunst, waarmee muurschilderingen van die grootte worden gemaakt, zeer beperkt.
Leonardo da Vinci brak met de traditie in zijn schildertechniek voor Het Laatste Avondmaal. In plaats van de gebruikelijke pleisterlagen koos hij voor een frisse methode. Hij gebruikte tempera- of olieverf op droge grond, wat niet zo stevig was maar hem meer tijd gaf om details te perfectioneren. Hoewel deze aanpak zijn uitdagingen had, bracht het da Vinci's meesterwerk vanaf het begin op een boeiende manier tot leven.
In Het laatste avondmaal, gebruikt Leonardo da Vinci slimme trucs om de scène echt te laten lijken. Hij laat lijnen in het schilderij samenkomen in een punt achter Jezus, waardoor hij de focus wordt. De discipelen staan op een natuurlijke manier om hem heen, waardoor het moment levend en belangrijk aanvoelt.
Leonardo da Vinci begon in 1495 met het schilderen van Het Laatste Avondmaal toen hij een opdracht kreeg van de hertog van Milaan. De hertog wilde de eetzaal van het Santa Maria delle Grazie klooster versieren met een prachtige muurschildering en koos hiervoor Leonardo Da Vinci. Met behulp van innovatieve technieken bracht Da Vinci dit bijbelse tafereel tot leven.
Leonardo da Vinci's gebruik van experimentele technieken zoals tempera op droog gips maakte het schilderij kwetsbaar voor schade. In de loop der jaren werd het schilderij beschadigd door verwaarlozing, oorlog en een aantal niet zo geweldige restauratiepogingen. Langdurig slecht onderhoud zorgde ervoor dat de verf vervaagde, barstte en afbladderde.
In de 19e eeuw zorgde een overstroming in de refter ervoor dat er schimmel op het schilderij groeide en dat er veel schade aan het schilderij ontstond. Gelukkig groeide in deze periode de waardering voor Da Vinci en de Renaissance en begonnen mensen te geven om Het Laatste Avondmaal. Veel kunstenaars probeerden het meesterwerk te restaureren, sommigen met meer succes dan anderen.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd Het Laatste Avondmaal bedreigd met schade en vernieling. Om het schilderij te beschermen tegen bomexplosies werd de muur van de eetzaal dichtgemetseld en bedekt met zandzakken. De beslissing bleek succesvol, want het gebouw waarin het schilderij was gehuisvest overleefde de oorlog. De beschermende maatregelen die in de 20e eeuw zijn genomen, hebben een vitale rol gespeeld bij het behoud van dit meesterwerk.
Natuurbeschermers zetten zich nu in voor het behoud van Het Laatste Avondmaal. Om ervoor te zorgen dat het schilderij lang meegaat, gebruiken ze verschillende technieken om de staat ervan te beoordelen. Met deze kennis ontwikkelen ze gerichte plannen om het kunstwerk te beschermen en te behouden. Door voortdurend onderzoek, innovatie en niet aflatende toewijding werken natuurbeschermers aan het veiligstellen van dit buitengewone kunstwerk voor alle toekomstige generaties.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het klooster met Het Laatste Avondmaal gebombardeerd, waardoor het schilderij aanzienlijke schade opliep. Gelukkig was het eerder beschermd met zandzakken en steigers, wat hielp om het te beschermen.
Da Vinci koos een ongebruikelijke schildermethode voor Het Laatste Avondmaal. In plaats van nat pleisterwerk te gebruiken zoals bij traditionele fresco's, gebruikte hij droog pleisterwerk en gemengde tempera- en olieverf. De pigmenten hechtten niet goed aan de muur zonder het natte pleisterwerk, waardoor het schilderij al snel afschilferde, afbladderde en van kleur veranderde.
Door de eeuwen heen heeft Het Laatste Avondmaal te lijden gehad van verwaarlozing en blootstelling aan vocht, waardoor het ernstig is aangetast. Lagen verf begonnen af te bladderen en de levendigheid van de muurschildering vervaagde.
De troepen van Napoleon gebruikten de kamer met Het Laatste Avondmaal tijdens hun bezetting van Milaan in 1796 als stal en wapenkamer. Als gevolg daarvan werd het schilderij nog meer misbruikt en beschadigd.
In 1821 deed Stefano Barezzi een misplaatste poging om Het Laatste Avondmaal van de muur te verwijderen, omdat hij het voor een fresco aanzag. Toen hij zich zijn fout realiseerde, probeerde hij de schade te herstellen door de verf terug te lijmen en gekleurde stucpleisters aan te brengen. Stefano Barezzi werd opnieuw ingehuurd om te werken aan Het Laatste Avondmaal tussen 1853 en 1855. Door zorgvuldige conservering heeft Barezzi het kunstwerk met succes schoongemaakt en gerestaureerd, waardoor prachtige geschilderde lunetten boven het schilderij tevoorschijn kwamen.
Het Laatste Avondmaal blijft een culturele toetssteen en heeft een grote invloed gehad op de renaissancekunst en religieuze iconografie. Het belichaamt de fascinatie van de Renaissance voor perspectief en verhalen vertellen. Het is ook een voorbeeld van renaissance-idealen van classicisme en realisme. Het weerspiegelt het classicisme door middel van architectonische elementen die doen denken aan Griekse en Romeinse stijlen. Bovendien is het realistisch door het gebruik van perspectief en levensechte kleuren.
Vandaag de dag is Het Laatste Avondmaal door de geschiedenis heen eindeloos verbeeld en wordt er eindeloos naar verwezen, in verschillende vormen van kunst, literatuur, film en populaire cultuur. The Simpsons, South Park, That '70s Show, Murder on the Orient Express en meer hebben de scène uit het schilderij nagespeeld.
Da Vinci's Laatste Avondmaal Skip-the-Line rondleiding
Rondleiding langs de Kathedraal van Milaan, het stadscentrum en Het Laatste Avondmaal
Rondleiding stadscentrum van Milaan en Het Laatste Avondmaal
Milaan in een dag: rondleiding langs het stadscentrum, Het Laatste Avondmaal en de Kathedraal van Milaan met de Museum Pass
Het Laatste Avondmaal is van historisch belang als meesterwerk van Leonardo da Vinci en symboliseert het hoogtepunt van kunst en innovatie in de Renaissance. Het verhaalt het bijbelse moment waarop Jezus zijn verraad onthult aan zijn apostelen tijdens hun laatste maaltijd.
Het Laatste Avondmaal werd gemaakt tussen 1495 en 1498 en is dus meer dan 500 jaar oud.
Het Laatste Avondmaal werd geschilderd tijdens de Italiaanse Renaissance, een periode van grote artistieke, culturele en intellectuele groei. Het illustreert de fascinatie van die tijd voor perspectief, verhalen vertellen en artistieke innovatie.
Het Laatste Avondmaal werd geschilderd door Leonardo da Vinci in een tijdsbestek van ongeveer drie jaar, van 1495 tot 1498.
Het Laatste Avondmaal liep schade op tijdens bombardementen in de Tweede Wereldoorlog, wat leidde tot uitgebreide restauratiewerkzaamheden. Zijn blijvende bekendheid en verschijningen in de populaire cultuur hebben ook bijgedragen aan zijn geschiedenis.
Een interessant feit over Het laatste avondmaal's geschiedenis is dat er wordt gespeculeerd dat het veel geheimen van het christendom bevat.
Leonardo da Vinci stond voor uitdagingen bij het overbrengen van complexe emoties en interacties toen hij een experimentele schildertechniek op droog gips gebruikte voor Het Laatste Avondmaal. Technische problemen zoals schilferen en verkleuring ontstonden door deze methode, samen met zijn nauwgezette aandacht voor detail, waardoor het schilderproces langer duurde.
Leonardo da Vinci koos ervoor om Het Laatste Avondmaal op een droge gipsen muur te schilderen in plaats van de traditionele frescotechniek te gebruiken, vooral omdat hij meer controle en detail in zijn werk wilde. Bij de traditionele fresco-methode moest er op nat pleisterwerk worden geschilderd, wat de mogelijkheid van de kunstenaar beperkte om veranderingen en aanpassingen aan te brengen. Door droog pleisterwerk en een mengsel van tempera- en olieverf (bekend als de secco techniek) te gebruiken, kon Leonardo langzamer werken en fijnere details bereiken, zij het ten koste van de duurzaamheid op de lange termijn.
